از دیدگاه اسطوره ‌شناسی پیدایش آتش به هوشنگ شاه که یکی از شاهان پیشدادی است، منسوب می‌شود. به روایت فردوسی روزی هوشنگ‌شاه به شکار می‌رود و بر سر راه خود ماری سیاه رنگ و تیره‌تن می‌بیند، از آن می‌هراسد و برای کشتن‌اش سنگی پرتاب می‌کند. مار می‌گریزد، اما سنگ به سنگی دیگر می خورد و از برخورد دو سنگ با یکدیگر جرقه‌ای می‌جهد و آتش زاده می‌شود. هوشنگ به شکرانه‌ی پیدایش آتش، به نیایش اهورا مزدا می‌نشیند و از آن پس آن را جاویدان و فروزان می‌دارد و فروغ اهورایی‌اش می‌نامد و مردم را به پرستش آن فرامی‌خواند و به جشن و شادمانی می‌پردازد و نام آن جشن را سده می گذارد. [پژوهشی از «پیرایه یغمایی»]
+ | nasour | ۲ نظر یا خبر و لینکِ تکمیلی